Weet je waar ik pissig van word?

Wij grote mensen besteden elk jaar weetikhoeveel geld aan onze auto. Want onderhoud is verstandig. We verven onze kozijnen, we zorgen voor onze mooie braadpannen en het geeft niets als dat af en toe geld kost.

Want: niet onderhouden is uiteindelijk veel duurder.

En hoe zit dat dan met onszelf??? Onze relatie?
Hoe zit dat met onze kinderen?

Mijn man en ik hebben af en toe relatietherapie. Niet omdat het slecht gaat tussen ons, maar omdat we het graag zo goed houden als het nu is. En met allebei een baan, drie kinderen, een huis, twee katten een hond en vanaf vrijdag ook nog een hamster (middelkind is jarig), tja, dan groei je wel eens wat uit elkaar. En ja, relatietherapie kost geld. Maar een scheiding nog veel meer.

Idem dito voor de kinderen.
Niet dat ik er voor ben om elk kind zomaar in therapie te donderen, in tegendeel. 

Maar ik krijg hier vaak pubermeiden over de vloer van wie ik onmiddelijk hou maar voor wie ik ook een beetje moet huilen. Nee, dat is te licht. Waar mijn hart echt van gaat bloeden, het scheurt en schrijnt dan bij mij.

Als ze nou een paar maanden eerder waren gekomen…

Dan was hun faalangst niet uit de klauwen gelopen
Dan waren ze waarschijnlijk niet van school getrapt
Dan hadden ze hun rouw op een mooie manier kunnen verwerken
Dan hadden ze niet zo’n verschrikkelijke ruzie gekregen…

Als je je auto niet onderhoudt betaaal je uiteindelijk de rekening en rijdt je rond in een wrak dat niet door de APK komt.

En als je je kind maar laat aanmodderen omdat ‘het vanzelf goed zou moeten komen want we doen toch ons best’, nou. Ook dan betaal je een prijs. En die is vele malen hoger en klotiger dan wat een nieuwe auto je zou kosten. En ik wordt er gewoon boos van, want het gaat niet eens om jezelf maar om je kind.

Met een beetje onderhoud, steun, wijsheid, training of coaching van een ander dan de ouder kan een kind enorm groeien. Je hebt vast zelf ook wel rolmodellen, mensen wier uitspraken je je nu nog herinnert. Zonder wie je een andere weg was ingeslagen…

En nogmaals, ik pleit niet voor elk kind in therapie. Maar wel voor ‘Doe het for Fcks’s sake niet alleen’. Je kunt ook een oma of opa steunpilaar laten zijn, of een tante of de groenteboer. Het hangt er vanaf hoeveel en wat voor steun je kind nodig heeft.

Het is toch bij de wilde spinnen af dat we onze auto laten onderhouden, ons schilderwerk, zelfs soms ons uiterlijk, maar dat we onze geestelijke gezondheid maar gewoon laten wapperen? 

Dus please, maak mijn werk overbodig en klooi niet te lang zelf door!

Vraag hulp, van mij of een ander, maar pleeg onderhoud op je eigen hoofd, hart en ziel. Die van jezelf en die van je kind. Allebei. Please. Desnoods voor mij.

Pin It on Pinterest